A true story…

A true story…

Γράφει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης

Στη ζωή θεωρούμε πολλά πράγματα αυτονόητα, τα οποία όχι μόνο δεν είναι, αλλά πολλές φορές παίρνουν τέτοια τροπή, που ποτέ δεν θα μπορούσες να προβλέψεις. Παραδείγματος χάριν το άκουσμα του εμφράγματος για μένα ήταν κάτι το απόμακρο, κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσε να μου συμβεί, βλέπετε οι εξετάσεις αίματος που έκανα, τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, ήταν πάντα αρκετά καλές και χωρίς να είμαι στα «κόκκινα». Αφού είχα τα διαπιστευτήρια των γιατρών ποτέ δεν πρόσεχα την διατροφή μου όσο θα έπρεπε, πάντα ήθελα να (ξανά)ξεκινήσω να γυμνάζομαι συστηματικά. Έπαιζα ποδόσφαιρο για αρκετά χρόνια σε ερασιτεχνικό επίπεδο και αρκετές φορές είχα ξεκινήσει το γυμναστήριο, το οποίο μετά από έξι μήνες το παρατούσα. Το τσιγάρο δεν μπορούσε φυσικά να λείπει από τις καθημερινές μου συνήθειες, κάτι που ακόμα μου λείπει και πιστεύω για πάντα θα μου λείπει.Ευτυχώς όμως το έχω αφήσει πίσω μου όπως και πολλές από τις «κακές» συνήθειες που είχα.

Ερχόμαστε λοιπόν στις 20 Φεβρουαρίου του 2018, μία συνηθισμένη Τρίτη, όπου πήγα στην δουλειά μου, επέστρεψα σπίτι, μίλησα με την γυναίκα μου, έπαιξα με το γιο μου και περίμενα να έρθει το βράδυ να δω προημιτελικά Champions League, Τσέλσι – Μπαρτσελόνα (1-1), και φυσικά να χάσω κάποια λεφτά στο στοίχημα… Όλη την ημέρα ένιωθα μία αδιαθεσία και έτσι γύρω στις εννιά το βράδυ πήρα ένα χάπι, αφού καληνύχτισα το γιο μου ετοιμαζόμουν να βγω στο μπαλκόνι να καπνίσω ένα τσιγάρο (μπορεί και δύο…) και να «μελετήσω» που και τι θα στοιχηματίσω, εκείνη την στιγμή ένιωσα ένα πόνο στο στήθος. Λες και κάποιος είχε βάλει ένα χταπόδι κάτω από τον θώρακα μου και με πίεζε. Τα χέρια και τα πόδια μου τα ένιωθα κομμένα, ζαλιζόμουν και αισθανόμουν αδύναμος. Ήταν ίσως από τις λίγες φορές στην ζωή μου που φοβήθηκα. Αφού μίλησα με τη σύζυγο μου για το πώς νιώθω πήρα τηλέφωνο τον κουνιάδο μου να με πάει στο νοσοκομείο. Από τη διαδρομή για το νοσοκομείο δεν θυμάμαι πολλά, αυτό που θυμάμαι είναι ότι μόλις μπήκα στα επείγοντα είδα μία ξαδέρφη μου, που μόλις της είπα ότι πονάω στο στήθος γέλασε και με «κορόιδεψε». Ξάπλωσα να μου κάνουν καρδιογράφημα. Όταν άρχισε να βγαίνει το χαρτί η ξαδέρφη μου πάγωσε και με κοιτούσε φοβισμένη, εκεί κατάλαβα ότι έχω κάτι σοβαρό. Με το που έδειξε στον καρδιολόγο το καρδιογράφημα ήρθε να μου κάνει άλλο ένα, με την πρόφαση ότι δεν είχαν «πιάσει» καλά οι βεντούζες στο δέρμα. Όταν ξεκίνησαν να βλέπουν το αποτέλεσμα από το καρδιογράφημα, έβλεπα τον ίδιο φόβο στα μάτια των νοσοκόμων. Άρχισα ψευδίζοντας, κάτι το οποίο δεν θυμάμαι, να ρωτάω έντονα τι έχω, αλλά χωρίς να παίρνω κάποια σαφή απάντηση λέγοντας μου ότι πρέπει να με ανεβάσουν στο καρδιολογικό για κάποιες περαιτέρω εξετάσεις. Αφού μου έκαναν υπέρηχο καρδιάς διαπιστώθηκε ότι η κεντρική αρτηρία της καρδιάς είχε κλείσει κατά 93%.

Ο πόνος ήταν εκεί, δεν είχε φύγει, παρότι μου είχαν χορηγήσει κάποια φάρμακα των οποίων τις ονομασίες δεν θυμάμαι, η ένεση που θυμάμαι όμως ήταν η θρομβόλυση. Μετά τη χορήγηση της πρώτης δόσης σε πέντε λεπτά ο πόνος είχε σχεδόν φύγει και αφού μου χορήγησαν άλλες δύο ο πόνος δεν υπήρχε πλέον. Στο δωμάτιο ήταν η γιατρός που είδε το έμφραγμα στον υπέρηχο, τρεις νοσοκόμες οι οποίες μου μιλούσαν για να μην κοιμηθώ λόγω των φαρμάκων που μου είχαν δώσει, τα αδέρφια μου, η μητέρα μου και ο διευθυντής της καρδιολογικής πτέρυγας του νοσοκομείου. Κανένας δεν μου έλεγε τι στο καλό είχα και γιατί έπρεπε να μεταφερθώ σε άλλο νοσοκομείο εσπευσμένα. Ναι, ήξερα ότι κάτι έπαθα αλλά δεν ήξερα τι και ήθελα να το ξέρω και αυτός που μου είπε για το έμφραγμα και ότι θα μεταφερθώ στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» στην Θεσσαλονίκη, ήταν ο μικρός μου αδερφός. Όταν με έβαλαν στο ασθενοφόρο για την μεταφορά μου θυμάμαι να μου δίνουν να κρατάω δύο ενέσεις, μία με αδρεναλίνη και μία με μορφίνη για κάθε ενδεχόμενο. Μόλις έφτασα στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» και με μετέφεραν στην εντατική μονάδα της καρδιολογικής πτέρυγας, ο νοσοκόμος ενημερώθηκε για την περίπτωση μου και με ρώτησε πόσο χρονών είμαι. Όταν του είπα 38 μου απάντησε χαρακτηριστικά «Και γιατί δεν βλέπεις τα ραδίκια ανάποδα;»Τότε κατάλαβα πόσο σοβαρό ήταν αυτό που έπαθα. Την επόμενη μέρα αφού με εξέτασαν οι γιατροί, πήρα σειρά για να μου τοποθετήσουν ένα «stend» (κοινώς μπαλονάκι) στην αρτηρία. Οι μέρες στο νοσοκομείο πέρασαν αρκετά γρήγορα και έτσι μετά από μία εβδομάδα γύρισα πίσω στο σπίτι και στην οικογένεια μου.

Η ψυχολογική ανάρρωση ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι. Ο φόβος είχε μπει για τα καλά στη ζωή μου. Κάθε μέρα που περνούσε είχα κάποιες από τις παρακάτω σκέψεις : Πρόκειται να πεθάνω; Θα ξυπνήσω το πρωί; Θα ξανανιώσω τον πόνο στο στήθος και την δύσπνοια που είχα; Επίσης, τώρα ακόμα και ένας ελαφρύς και ασήμαντος πόνος στο στήθος που πριν δεν του έδινα σημασία τώρα με ανησυχεί μήπως προέρχεται από την καρδιά. Ο θυμός ήταν ένα ακόμα συναίσθημα. Σκέψεις όπως γιατί να συμβεί αυτό σε μένα ήταν στην καθημερινότητα μου και κάπως έτσι κύλησε ο πρώτος χρόνος όσον αφορά το ψυχολογικό. Στο σωματικό μέρος, τον πρώτο χρόνο δεν μου επιτρεπόταν να κάνω έντονη γυμναστική. Μόνο περπάτημα και να αλλάξω κάποιες διατροφικές μου συνήθειες. Έπρεπε να ελαττώσω κατά πολύ το αλάτι και τα τηγανιτά, να τρώω και άλλες σαλάτες πέρα από την ρώσικη και με λίγα λόγια να τρώω αρκετά υγιεινά και σε συνδυασμό με το περπάτημα να κατέβουν όλοι οι δείκτες των εξετάσεων μου από το όριο, στα πράσινα και ακόμα παρακάτω.

Κάποια στιγμή πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων του 2018 έκανα την έρευνα μου στα γυμναστήρια της πόλης. Τελευταίο είχα αφήσει το Benefit. Ανέβηκα τους τέσσερις ορόφους, μπαίνω και βλέπω τον Θοδωρή με μια πιατέλα μελομακάρονα να μου προσφέρει να φάω (επιθετικό μάρκετινγκ…), προς τιμήν μου δεν έφαγα. Αφού συζητήσαμε για λίγο, άρχισα να του εξηγώ το περιστατικό μου, με αποτέλεσμα να ανανεώσουμε το ραντεβού μας για τον επόμενο Μάρτιο, όπως και έγινε. Έπρεπε να περάσει τουλάχιστον ένας χρόνος για να ξεκινήσω να γυμνάζομαι έντονα. Αφού «βγήκε» το ατομικό πρόγραμμα γυμναστικής με βάση τις ανάγκες μου, έγινε λιπομέτρηση με αποτέλεσμα 32%. Ξεκίνησα να γυμνάζομαι τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα. Κάποια στιγμή μπήκα στα ομαδικά προγράμματα τα οποία ήταν υψηλής έντασης και αρκετά δύσκολα, αλλά με την σωστή καθοδήγηση, έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου. Η γυμναστική και ειδικά η ομάδα του Benefit, με βοήθησε σωματικά να χάσω αρκετά κιλά (γύρω στα 12). Το ποσοστό λίπους πλέον είναι στο 22% (και πέφτει). Έστω στα 39 μου χρόνια και για πρώτη φορά κατάφερα να τρέξω όλο το γύρο της λίμνης! Οι δείκτες των εξετάσεων μου είναι «μωρού παιδιού». Γνώρισα καινούριους ανθρώπους και έκανα νέους φίλους. Αλλά το μεγαλύτερο αγαθό που μου χάρισε ο συνδυασμός των παραπάνω είναι η ψυχική μου υγεία.

Πλέον δεν έχω καμία από τις αρνητικές σκέψεις που είχα, νιώθω και είμαι καλά, αισιόδοξος και ζω την ζωή μου βλέποντας τα πάντα από άλλη οπτική γωνία. Η γυμναστική πλέον είναι το ηρεμιστικό μου, το μέσον για να φεύγουν τα πάντα από το μυαλό μου. Να αδειάζω από περιττές σκέψεις και να επικεντρώνομαι στα πράγματα που έχουν ουσία. Γι’ αυτό η συμβουλή μου είναι να γυμνάζεστε με όποια μορφή σας ευχαριστεί και για όση ώρα μπορείτε μέσα στην εβδομάδα σας.

Τέλος, χωρίς τη συμπαράσταση της οικογένειας μου τίποτα από τα παραπάνω δεν θα είχε γίνει. Η γυναίκα μου ήταν η βασική υπαίτιος να ξεκινήσω την γυμναστική, όπως και η αποδέκτης των ψυχολογικών μου γι’ αυτό και την ευχαριστώ για όλα. Oι γυναίκες μας μιλάνε πολύ και μας πιέζουν, αλλά που και που πρέπει να τις ακούμε γιατί αρκετές φορές αξίζει…

Don’t just count moments, but make your moments count!!!


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *